Kiedy terrarium jest już gotowe, można pomyśleć o kupnie gekonów. Na¬leży zastanowić się, czy mają być to osobniki młode, które będą dorastały i dojrzewały, czy też osobniki dorosłe, przeznaczone do rozrodu. Najlepiej kupować osobniki młode, ponieważ szybciej aklimatyzują się w nowych warunkach, są łagodniejsze i dłużej będą żyły w terrarium, co pozwała lepiej je poznać. Poza tym młode osobniki łatwiej się oswajają i są bezpieczniejsze dla początkującego terrarysty (słabiej gryzą, co przy braku wprawy w łapaniu gekonów jest bardzo istotne, gdyż początkujący hodowca nie będzie narażony na dotkliwe pogryzienie), nie wykazują tak silnego terytorializmu, jak osobniki dorosłe, co umożliwia trzymanie kilku sztuk w jednym terrarium i to znacznie mniejszym niż dla dużych gekonów.

Kupując młode zwierzęta nie ma się jednak pewności, jakiej są one płci. Można się o tym przekonać dopiero gdy dorosną. Dlatego też nastawiając się na hodowlę gekonów warto kupić kilka młodych sztuk, z których (gdy dorosną), wybiera się parę, a resztę wymienia z innymi hodowcami.
Niestety, w sprzedaży rzadko spotyka się młode gekony, co zmusza terrarystę do nabycia osobników starszych. Jeżeli kupuje się gekony od hodowcy, można liczyć na to, iż będzie on znał ich wiek i że nie będą to osobniki bardzo stare. Kupując w sklepie na ogół nie ma się takiej pewności, ponieważ często osobniki tej samej wielkości są w różnym wieku - związane jest to z warunkami, w jakich dorastały. Gady rosną całe życie, toteż przyjmuje się, że im są większe, tym są starsze, co wiedząc do jakiej dorastają maksymalnej wielkości - pozwala oszacować ich wiek.
Niezależnie od wieku gekona, najważniejsze jest, aby był to osobnik zdrowy i w dobrej kondycji. Osobie, która po raz pierwszy ma do czynienia z gekonami, trudno jest na ogół ocenić, w jakim są one stanic. Dlatego przed kupnem warto obejrzeć różne osobniki (najlepiej u hodowcy), co ułatwi ocenę. Gekon w dobrej kondycji jest kontrastowo i żywo ubarwiony, ma pełny brzuch i gruby ogon, siedzi na pionowej ścianie i nie ześlizguje się z niej (wyjątek - gekony pustynne), a po otwarciu terrarium przyjmuje postawę straszącą lub szybko chowa się do swojej kryjówki. Dobrą, chociaż bolesną metodą jest włożenie palca do paszczy gekona i pozwolenie, aby ugryzł. Jest to jedyny sposób, na sprawdzenie siły ścisku szczęk, która u osobnika w dobrej kondycji jest bardzo duża. Metody tej nic stosuje się u małych gatunków.
Trzymając gekona w ręku można również sprawdzić czepność jego łap, które powinny sprawiać wrażenie jakby się przyklejały i trzymały jak rzepy przy ubraniu. Nic powinno się kupować gekona, który jest osowiały, nic reaguje na to co dzieje się w jego otoczeniu, jest bardzo chudy (nic może mieć wystających, prześwitujących przez skórę kości), ma na sobie resztki niezrzuconej wylinki, nie ma siły utrzymać się na gładkiej, pionowej powierzchni lub ma świeże ślady okaleczeń.

Kupując gekona w sklepie zoologicznym, warto zwrócić uwagę, w jakich warunkach był przetrzymywany, czy terrarium było dostatecznie ogrzane i urządzone. Dobrze wyglądający gekon, który przez kilka dni był w złych warunkach, może stwarzać problemy po przeniesieniu go do odpowiedniego terrarium. Na przykład może być przeziębiony, czego nie da się ocenić na pierwszy rzut oka. Dobrze jest również zwrócić uwagę na odchody gekona, znajdujące się w terrarium. Powinny być one zwięzłe i bezwonne. Wodniste i cuchnące świadczą o zaburzeniach w czynności jego przewodu pokarmowego i złym stanic fizjologicznym, a ich brak oznacza, że gekon nie chce przyjmować pokarmów. W niektórych sklepach zoologicznych gekony są trzymane w terrariach z trocinami, jak chomiki. Należy unikać kupowania w takich sklepach, gdyż świadczy to o tym, że sprzedawca nie zna potrzeb tych zwierząt i nic potrafi zapewnić im odpowiednich warunków, co może skończyć się ich śmiercią, gdy nic trafią pod troskliwą opiekę. Znajdujące się w sprzedaży gekony powinny być już po kwarantannie, lecz z reguły tak nie jest i kupujący skazany jest na przeprowadzenie jej we własnym zakresie.